Η ασφαλής προσκόλληση και η ανεξαρτητοποίηση του παιδιού!

Από την ημέρα της γέννησης του το παιδί αισθάνεται χαρά όταν αλληλεπιδρά κοινωνικά με άλλα άτομα που ανήκουν στο περιβάλλον. στο οποίο αναπτύσσεται. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του, δημιουργεί 3 ειδών προσκολλήσεις. Αρχικά δεν είναι ακόμη σε θέση να διακρίνει τα οικεία από τα άγνωστα πρόσωπα και γι αυτό απολαμβάνει τη συντροφιά όλων. Αυτό είναι το στάδιο της αδιαφοροποίητης προσκόλλησης. Από τον 4ο μήνα κι έπειτα μπορεί να συνεχίζει να φέρεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους, όμως εμφανίζει μια ιδιαίτερη προτίμηση στη μητέρα του. Μεταξύ του 5ου και 7ου μήνα έχει αναπτυχθεί πλέον ένας ισχυρός δεσμός ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί, που κάνει το παιδί να θέλει συνεχώς να βρίσκεται κοντά στη μητέρα του. Όταν εκείνη βρίσκεται μακριά του, το παιδί αντιδρά με κλάμα και θυμό. Αυτό είναι το στάδιο της μονοπροσωπικής προσκόλλησης. Μετά από αυτό το στάδιο, το παιδί αρχίζει να προσκολλάται και σε άλλα πρόσωπα της οικογένειας (πατέρας, αδέρφια ή γιαγιά). Από τον 18ο μήνα έχει ήδη αναπτύξει δεσμούς με άτομα που έχουν στενή επαφή μαζί του. Αυτό είναι το στάδιο της πολυπροσωπικής προσκόλλησης. Συνεπώς, τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού είναι πολύ κρίσιμα. γιατί το παιδί αναπτύσσει προσκολλήσεις και αν αυτή του η προσπάθεια διαταραχθεί, θα υπάρξουν δυσάρεστες συνέπειες για τη ζωή του παιδιού.
 Ας δούμε τώρα τί επίδραση θα έχει στο παιδί ο πρόωρος αποχωρισμός από τη μητέρα του πριν από το 3ο έτος της ηλικίας του:

1. Αρχικά, το παιδί ξεσπά σε κλάματα και θυμό, επειδή επιθυμεί την επιστροφή της μητέρας και πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο θα το καταφέρει,
2. Σε δεύτερη φάση, το παιδί αρχίζει να ηρεμεί αλλά παράλληλα ενοχλείται από την απουσία της μητέρας του και οι ελπίδες του έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.
3. Από τη μία διαμαρτύρεται έντονα και από την άλλη είναι φανερό ΄ότι έχει απελπιστεί. Αυτές οι δύο καταστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη. 
4. Στο τέλος το παιδί το παιδί δείχνει ότι ξέχασε ότι η μητέρα του απουσιάζει και όταν εκείνη επιστρέφει το παιδί αδιαφορεί και ίσως να δείχνει ότι την ξέχασε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να  "αποκολληθεί" από τη μητέρα του.

 Μετά από αυτές τις φάσεις, το παιδί είναι αμφιθυμικό και προσκολλάται στη μητέρα του. Κάθε φορά που πάει να το αφήσει μόνο του νιώθει έντονο άγχος και θυμό. Σύμφωνα λοιπόν με όλα τα παραπάνω. οι γονείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στη συμπεριφορά τους απέναντι στο παιδί κατά τα 3 πρώτα χρόνια της ζωής του, γιατί διαφορετικά θα προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Μετά τα 3 πρώτα χρόνια και αφού θα έχει δημιουργηθεί η ασφαλής προσκόλληση με τους γονείς, το παιδί θα είναι σε θέση να γίνεται σταδιακά ανεξάρτητο. Στην ουσία το παιδί χρειάζεται να αναγνωριστεί και να επιβεβαιωθεί. Αρχικά να αναγνωριστεί ως εξαρτημένο, που χρήζει προστασίας αλληλεπίδρασης με άλλους. Στη συνέχεια, έχει ανάγκη να αναγνωριστεί ως ένα άτομο δραστήριο που επιδιώκει να τραβάει την προσοχή των ενηλίκων και να επιβραβεύονται τα κατορθώματά του. Και τέλος να αναγνωριστεί ως ένα καλό άτομο που γνωρίζει και εφαρμόζει τους ηθικούς κανόνες.